Είμαι περήφανος που είμαι Αμυγδαλιώτης

 

Είμαι περήφανος που κατάγομαι από τις Αμυγδαλιές Γρεβενών...

Είμαι περήφανος που είμαι Αμυγδαλιώτης... 

Υπάρχουν τόποι που απλώς γεννιέσαι και υπάρχουν τόποι που σε διαμορφώνουν, σε μεγαλώνουν και γίνονται κομμάτι της ψυχής σου. Για μένα, ένας τέτοιος τόπος είναι οι Αμυγδαλιές Γρεβενών.

Και το λέω με περηφάνια: είμαι περήφανος που κατάγομαι από τις Αμυγδαλιές. Είμαι περήφανος που είμαι Αμυγδαλιώτης.

Δεν είναι απλώς ένας γεωγραφικός προσδιορισμός. Είναι ταυτότητα. Είναι οι ρίζες μας, οι άνθρωποί μας, οι μνήμες μας, οι παραδόσεις μας και όλα εκείνα που κληρονομήσαμε από τις προηγούμενες γενιές και έχουμε χρέος να παραδώσουμε στις επόμενες.

Είμαι περήφανος για την ιστορία του χωριού μας. Για τους ανθρώπους που έζησαν εδώ, πάλεψαν με τις δυσκολίες, δημιούργησαν οικογένειες, εργάστηκαν σκληρά και κράτησαν τον τόπο όρθιο ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές.

Είμαι περήφανος για την παράδοσή μας. Για τα τραγούδια και τους χορούς μας, για τις φορεσιές μας, για τα πανηγύρια και τα ανταμώματά μας. Γιατί η παράδοση δεν είναι κάτι ξεπερασμένο. Είναι η ζωντανή σύνδεσή μας με αυτούς που ήρθαν πριν από εμάς.

Είμαι περήφανος για τους Αμυγδαλιώτες, όπου κι αν βρίσκονται σήμερα. Για εκείνους που έμειναν στο χωριό, αλλά και για εκείνους που έφυγαν για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή σε άλλες πόλεις ή χώρες. Γιατί Αμυγδαλιώτης δεν είναι μόνο αυτός που κατοικεί σήμερα στις Αμυγδαλιές. Είναι και αυτός που, όπου κι αν βρίσκεται, όταν ακούσει το όνομα του χωριού του, αισθάνεται κάτι να χτυπά μέσα στην καρδιά του.

Είμαι περήφανος γιατί οι Αμυγδαλιές έχουν ανθρώπους που προσφέρουν, συμμετέχουν και δημιουργούν. Γιατί, παρά τις δυσκολίες και τη μείωση του πληθυσμού που αντιμετωπίζουν πολλά χωριά της ελληνικής υπαίθρου, υπάρχουν άνθρωποι που δεν συμβιβάζονται με την εγκατάλειψη. Άνθρωποι που οργανώνουν δράσεις, στηρίζουν τον πολιτισμό, κρατούν ζωντανές τις σχέσεις μεταξύ των κατοίκων και προσπαθούν να δώσουν ζωή στον τόπο.

Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη ευθύνη μας.

Δεν αρκεί να είμαστε περήφανοι για την καταγωγή μας. Πρέπει να αποδεικνύουμε αυτή την περηφάνια με πράξεις.

Να στηρίζουμε το χωριό μας.

Να συμμετέχουμε στις δράσεις του.

Να βοηθάμε τους ανθρώπους του.

Να κρατάμε ζωντανή την παράδοσή του.

Να φέρνουμε τα παιδιά και τους νέους κοντά στον τόπο τους.

Να μη θυμόμαστε τις Αμυγδαλιές μόνο το καλοκαίρι ή στις μεγάλες γιορτές.

Γιατί ένα χωριό δεν είναι μόνο τα σπίτια και οι δρόμοι του. Χωριό είναι οι άνθρωποί του.

Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τις Αμυγδαλιές, όσο υπάρχουν παιδιά που μαθαίνουν τους χορούς και τα τραγούδια μας, όσο υπάρχουν νέοι που συμμετέχουν, όσο υπάρχουν εθελοντές που προσφέρουν τον χρόνο και την ενέργειά τους, όσο υπάρχουν άνθρωποι που ανοίγουν τις πόρτες τους και λένε «καλώς ήρθατε», τότε το χωριό μας δεν κινδυνεύει να χαθεί.

Αντίθετα, έχει μέλλον.

Θέλω οι νέες γενιές να μπορούν να λένε με την ίδια περηφάνια:

«Είμαι Αμυγδαλιώτης».

Να γνωρίζουν από πού ξεκίνησαν. Να γνωρίζουν την ιστορία τους. Να αγαπούν τον τόπο τους χωρίς να μειώνουν κανέναν άλλο τόπο. Γιατί η πραγματική περηφάνια για τον τόπο μας δεν χρειάζεται να συγκρίνεται με κανέναν.

Οι Αμυγδαλιές είναι ο δικός μας τόπος.

Είναι οι ρίζες μας.

Είναι οι αναμνήσεις μας.

Είναι οι άνθρωποί μας.

Είναι η ιστορία μας.

Και, πάνω απ’ όλα, είναι ένα κομμάτι του ποιοι είμαστε.

Γι' αυτό, όπου κι αν βρεθώ, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα κι αν αλλάξουν γύρω μας, θα το λέω χωρίς δεύτερη σκέψη:

Είμαι περήφανος που κατάγομαι από τις Αμυγδαλιές Γρεβενών.

Είμαι περήφανος που είμαι Αμυγδαλιώτης.

Και αυτή την περηφάνια δεν την κρατώ μόνο για τον εαυτό μου.

Την κάνω αγάπη για τον τόπο μου, σεβασμό στην ιστορία του και ευθύνη για το μέλλον του.

Γιατί οι ρίζες μας δεν είναι βάρος. Είναι δύναμη.

Και οι Αμυγδαλιές είναι οι ρίζες μας.